11 jaar geleden fluisterde ik zachtjes in je oor…💫

Nou, laat ik eerst maar eens wat stof wegblazen van mijn weblog joh.
Jeetje zeg.
Het is écht enorm lang geleden dat ik iets schreef….

Allereerst natuurlijk de beste wensen voor 2024 en alle goed enzo. Je kent het wel…

Wie mij al een tijdje volgt weet dat ik eigenlijk totaal niks met Kerst heb en daar altijd best chagrijnig van kan worden.
Dit Grinch-gevoel wordt alleen maar versterkt door mensen die dan altijd keihard roepen: oh neeee johhhh ik vind Kerst echt zaaaaalig!
Dat dus.

Maar dit jaar hadden we wél lampjes aan de dakgoot en dat vind ik altijd zó gezellig.
Zou het erg zijn al we deze gewoon het hele jaar laten hangen?
Nee toch?

Maar goed, daar ging weer een heel verhaal aan vooraf, want tijdens de zoektocht naar stroom voor de lampjes stuitten we op een lekkage, gedoe enzo.
En toen begon de droger óók nog te klieren met een of andere foutmelding.
Je kent dat wel hè?
Oh ja, en dit alles begon met mijn auto die opeens niet meer verwarmde.
Kortom: alle shizzle bij mekaar. Je kent dat wel. En dan nog maar te zwijgen over het binnenbad dat we tegenwoordig in onze kelder hebben….

Enniewee, maar waar ik het eigenlijk over wilde hebben is dat stomme rotgevoel,die knoop in mijn maag waar ik altijd mee zit zo eind december.

Gisteren kreeg ik een herinnering op feestboek dat ik met een vriendin sushi ging eten die avond.
Het was een heel bijzondere avond., want alleen ik wist dat de volgende dag om 10 uur het afscheid zou zijn.
Maar ik kon en mocht het met niemand delen.
Dus probeerde ik mezelf af te leiden met een etentje.
Sushi helpt daarbij altijd uiteraard!

Maar dat gevoel van die avond, die knoop. Ik voel ‘m de hele maand december strakker worden.

11 jaar geleden 9.50 uur zat ik voor de allerlaatste keer naast je bed, met mijn ongeboren babietje in mijn buik.
Ik vroeg je of je wilde weten wat de naam van het kindje zou zijn en fluisterde zachtjes “Benjamin” in je oor…

Een grote glimlach verscheen op je gezicht.
Wat was het spannend en fijn om dit nog met je te kunnen delen.
Wetende dat jullie elkaar nooit zouden ontmoeten…. Verdrietig maar ook fijn tegelijk.

Vandaag precies 11 jaar geleden was dat moment.
Ik kwelde mezelf net even flink en las zojuist álle blogjes over jou.
Over de laatste keer dat je bij ons thuis was, over je afscheid. Alles.

Het is goed zo, maar het missen went nooit.. ❤️💫


4 antwoorden op “11 jaar geleden fluisterde ik zachtjes in je oor…💫”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *