Goed hè?….

In ’t kader van
doe eens sportief,
haalde ik gisteren Ruben met de fiets uit school,
pikte ik Olivier óók nog bij de oppas op
en toen kon de pakezel naar huis.
Goed hè?
 
Vanmorgen bracht ik Ruben met de fiets naar school.
Daarna douchten Olivier en ik heerlijk
om vervolgens te voet boodschappen te gaan doen.
Goed hè?
Toen ik terugkwam zag de “graasj”er zo uit:

Vanmiddag dacht ik:
ik kan Ruben bést te voet uit school halen!
Goed hè?
 
Voordat ik vertrok waren ze zo ver met de “graasj”….
 

 
Olivier lag lekker in de wagen te slapen en ik vond ’t zonde om ‘m wakker te maken.
Half uurtje lopen, dacht ik.
Half 12 vertrok ik.
Toen ik voor ’t eerst op mijn telefoon de tijd checkte was ’t 2 voor 12!!
Mijn hart stokte.
Dikke tranen hoopten zich op in mijn ooghoeken.
Nee!!!
Het duurde nog zéker 10 minuten voor ik er was!
En school is om 12 uur uit.
 
Écht.
Ik voelde me de ÁLLERslechtste moeder ter wereld.
Ik zei laatst als eens tegen iemand dat het me echt vreselijk lijkt dat je kindje daar zielsverloren bij school staat te wachten.
 
En zo geschiedde…..
Ik belde de school wel al, dat ik er écht binnen 5 minuten zou zijn,
maar dat e gevoel werd iedere stap erger.
 
Vlakbij school rende ik bijna.
En daar stond ie.
Ons kleine mannetje tussen de juffies….
’t was maar goed dat ik mijn grote zonnebril op had.
gelukkig was Ruup niet verdrietig, maar heel blij dat ie me zag.
 
Maar toen.
Toen moesten we dus nog terug.
En zoals u weet,
was t opeens weer zomer vandaag.
Wat dan in Limburg meteen 35 graden in de volle zon betekent.
Poeh.
Loeiheet dus.
 
Gelukkig had ik drinken en snoepjes bij me.
Olivier verloor nog even gezellig zijn fiepie onderweg,
en nee ik liep NIET terug!
 
Ruben was helemaal vrolijk en vertelde erop los.
gelukkig maar.
Anders was ik waarschijnlijk huilend in de berm gedoken denk ik.
Stomme ik.
Stomme slechte moeder.
 
Na 45 minuten teruglopen,
Ruben staand op de wandelwagen,
ploften we oververhit neer bij de ijszaak,
waar ik een ijskoude cola in 1 keer achterover kloekte.

Ijsje

 
We zaten heerlijk binnen en de airco zorgde ervoor dat ik weer een enigszins normaal lichaamstemperatuurtje kreeg.
Mán.
Dit nóóit meer.
Stomme ik
Domme stomme mama.
 
Na het afkoel-gedeelte gauw nog nieuwe fiepies voor Olivier gekocht
en terwijl ik door de rekken struinde
riepen deze tas en horloge héél hard:
koop ons! kóóp ons!, dan voel je je een stúk beter!!! écht!
….en zo geschiedde……
 
 
zucht….
eindelijk thuis.
pijn in mijn rug en voetjes
maar toen ik dít zag voelde ik me opeens een stuk beter!
 

 
 
 
 
 

Reacties

Nienke op 28-09-2011 18:55
Wow, das nog eens een grote ijs voor Ruben! Enne jij bent geen slechte moeder, hoogstens eentje die slecht afstanden/tijden in kan schatten ;-). Toch goed dat je zo sportief bezig bent geweest, al was het vanwege het warme weer vandaag wellicht wat onhandig gepland haha.
Margriet op 28-09-2011 22:40
Ik sluit me bij Nienke aan! Je bent géén slechte moeder, het was hooguit wat ongelukkig getimed. En verder heeft Ruupie er ook geen trauma aan overgehouden, maar wel een lekker ijsje en jij een mooie tas en horloge. Zelfs de beste moeders hebben af en toe een minder momentje! Kan gebeuren. 😉 *knuffel*
Jolanda op 28-09-2011 23:08
oooooo meid.. wat zul je je naar gevoeld hebben.. Is mij vorig jaar ook een keertje overkomen. Laatste stukje rende ik. Ik kwam natuurlijk allemaal andere ouders en kinderen tegen met de nodige opmerkingen: “Zo.. lekker op tijd?!” Grrrr! Gelukkig had Liz er -net als Ruben- niets van. Denk maar zo: het gebeurt je niet snel nog een keer!
Alice op 30-09-2011 17:17
Oh jee, tja als je het normaal niet loopt, is het soms moeilijk in te schatten hoe lang je er over doet. Daar ben je geen slechte moeder door hoor en de kleine Ruup heeft er toch een lekker ijsje door kunnen eten. Ik denk dat iedere ouder zoiets wel eens zal overkomen of is overkomen.
 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *