Vaderdag..

De zoveelste vaderdag zonger pap.
Ich kin d’r maar neet aan winne….

Ich mis dich zo…♥️

 

Wat te doen met?

Tja.
Als er iemand is overleden, wát doe je dan met al die kleren?
Moeilijk moeilijk.
De een kan er totaal geen afstand van doen en de ander wil er graag vanaf.
Ieder voor zich….

Mij werd ook gevraagd of er iets was wat ik graag van pap wilde hebben..
Ik koos zijn hoed en een leren jasje.
Én een zak met stropdassen….
Geen idee wat ik ermee moest, maar ik wilde ze graag hebben.

Mijn papa vond het altijd heerlijk om er netjes uit te zien, dus zitten er zéker hele mooie exemplaren tussen!

Vandaag was ’t dus stropdassen-dag!
Via Pinterest had ik wat leuke ideeën opgedaan.
Dus haalde ik de naaimachine maar weer eens tevoorschijn en ging aan de slag…

20130223-173640.jpg

20130223-173657.jpg

20130223-173720.jpg
Voor de jongens maakte ik allebei een slang! En oeh! Ze zijn er superblij mee!
Hoe bijzonder is dat? Een knuffel van opa’s stropdas. Ze rúiken zelfs nog naar ‘m!❤

Voor mezelf ging ik ook aan de slag.
Ik maakte dit telefoonhoesje!
Hoe stoer is dát?
En zó eenvoudig joh!

20130223-174123.jpg
En met het achterste stuk van de stropdas maakte ik deze súperstoere armband!

20130223-174226.jpg

Ik hou van recycling.
Maar dit soort recycling daar hou ik drie-dubbel-en-dwars van!!

Wát een heerlijke zaterdag was dit…

Er gebeuren rare dingen…

Sinds een week ofzo, gebeuren af en toe heule rare dingen hier in Huize Aapie..

Zo zette ik onlangs het kraambed in mekaar en draaide ik een moertje scheef op t boutje en zat dat dus muur- en múúrvast.
Ik op mijn knietjes proberen maar niks.
Paul gevraagd, die zou “er naar kijken”…
Loop ik 2 dagen later langs dat bed: pók! ligt zo dat moertje op de grond…
huh?!?
Ik moest erom lachen, maar stond wel even raar te kijken.

Een paar dagen geleden haalde Paul een platenspeler onder ’t stof vandaan en pongelde hier wat mee.
Uiteindelijk staat t ding nu éven in de box van de baby, want tja daar ligt toch nog niks…
Liep ik er pas langs, begint dat ding opeens te spelen!
Écht waar…!!
Zó raar!

Pas liep ik buiten naar mijn auto en hoor opeens : kloink!, en valt zo een deel van de regenpijp op de grond!
Nah ja!!
Wat is dít nou?

Eergisteren deed opeens de buitenverlichting aan de voordeur ’t niet meer!
huh?
Tja…kan altijd natuurlijk.
In deze lamp zit in ’t peertje een automatische sensor waardoor de lamp vanzelf aangaat als ’t donker wordt..
Heel handig!
En omdat ik dus eerst zo’n nieuw peertje moest kopen, hadden we dus één nacht geen licht aan de voordeur.
De volgende ochtend loop ik er voorbij: brandt opeens die lamp weer!!!!
Écht waar.
Ik geloof dat ik langzaam een beetje gek aan ’t worden ben..?

Maar het állermafste gebeurde woensdag.
Ik bracht de kiendjes naar bed en zag dat er een letter van de muur gevallen was.
Die hangen daar dus al een jaar of 3 ofzo?
Ik was sinds het stapelbed bang dat de jongens er letters vanaf zouden stoten, maar ’s ochtends hingen ze nog gewoon.
En ’s avonds ligt er dus opeens ene in het bed…!
En nu moet u eens raden welke letter?

20130222-223628.jpg

En dat dat nou nèt de eerste letter is van mijn vader’s voornaam, hoef ik niemand uit te leggen dus….

Noem mij maar gek hoor, maar ik geloof écht dat meer is na dit aardse leven…

Ha pap, fijn des se biej os bus!

Bij me….

’s Morgens wakker worden met koppijn én een snothoofd is niet grappig.
Maar ik, bikkel, slingerde om 7.30 uur mijn oude oventje aan en maakte zachtjes mijn mixertje wakker…

20130126-221138.jpg
Goedemorgen… fluisterde ik haar toe….we mogen weer vandaag!
Ze bloosde tot achter haar oortjes en draaide op volle toeren..
En ik ook.
Mijn mixertje en ik, een gouden duo 😉

En zonder dat je er erg in hebt, sta je daar toch enkele uren in die keuken te ploeteren.
Ik werkte in fases en in de rustmomenten las ik mijn jongens steeds een verhaaltje voor.

Natuurlijk was ik niet de enige die ploeterde vandaag. Paul mocht vandaag weer achterop de papierophaalvrachtwagen kruipen.
In die kou.
Met die gladheid..
Arme jongen..
Maar wij hebben hard naar ‘m gezwaaid hoor, toen de ploeteraar ons papier ophaalde!

Om half 4 was ’t klaar.
Nee, niet de taart.
IK!
Ik zat er hé-le-maal doorheen.

Gisteravond laat naar bed na een sushi-avondje, vanmorgen veel te vroeg weer wakker en véél te veel gestaan en gedaan.
Lampje uit, batterijtje leeg.
Klaar.

Dus werd ik naar bed gestuurd.
En ik sliep.
Wel twee uur lang.

En weet je?
Ik zag mijn vader!
Hij ging naast me liggen met die enorm fijne, zachte lach van ‘m en zei: ik heb je toch gezegd: doe je alsjeblieft rustig aan?
Ik knikte wat verlegen en zei ja pap… en toen viel ik in slaap dus.

En dat was zo fijn……
Hij was gewoon bij me vandaag!

Es ich aan dich dink….

Op een zekere nacht lag ik wat te woelen in mijn bed, sloop naar beneden, jankte en schreef…

Het moést eruit en dat was zó fijn.
Natuurlijk had ik gehoopt een stukje voor pap te kunnen schrijven, maar nooit gedacht dat deze inspiratie zomaar ineens tóch kwam.
Mam las ’t aan hem voor en dat was goed.

Dat hij dit zó mooi vond en er zó blij mee was had ik niet durven hopen.
Hij vroeg me zelfs of ik ’t tijdens de dienst zou willen voorlezen, maar dat kon ik niet.
Gelukkig heeft iemand anders dat voor me gedaan.
En wat was ík trots!

Woorden.
Recht uit mijn hart, zó in dat van hem.
Páts!
Dát was wat ik wilde…

Es ich aan dich dink…

Es ich aan dich dink, dan dink ich aan de Vastelaovend.
Geneetend van ein pilske en get geaajoor om dich haer.
Dan dink ich aan De Sirk, det langzaamaan ein soort femilie-ritueel waas gewaore.
’s Morges om 9 oer al in de kroeg, aafwachtend of d’r neemes waas dae zich dit jaor versjlaope haaj…
De Sirk-kippevel-momente, det veer allemaol ozze traone weg probeerde te biete wanneer gekalt waerde euver ” Os Remunj”.
Euver dae eine keer det geer wiet weg op vekansie woord en ich uch belde om toch same út trumke-moment te deile.

Es ich aan dich dink, dan zeen ich dich lachend veur mich.
Lachend om ut plezeer des se altied mit dien kleinkienjer haajs.
Same sjpelkes doon of ein sjtukske wanjele.
Same op dien roze mètje zitte en onkroet oetdoon of get klommele in de tuin.

Es ich aan dich dink, dan dink ich aan de sjoon vekansies die veer same hubbe gehad.
Eerst es femilie later allein mit mam.
Det veer urges in ut bos mit de auto in de modder vastzoote en det d’r toen eine Duitser, mit ein witte boks, os waal efkes droet zou duuje…
Ich geluif neet det dae die boks ooit nog zuuver haet gekreege…!
De vekansies mit mam nao verre lènj, de precisie van de veurbereidinge, de prachtige verhaole biej ut toeskomme en ut maake van de foto-albums…
Ich bun heel bliej det geer dees sjoon reize same hub moge make en van hub kinne geneete.

Es ich aan dich dink, dan dink ich aan ut moment des se os mos vertelle des se krank woors.
Des se dien excuses aanboojs veur ut verdreet det ging komme.
De traone, de kostbare momente same, ich hub ze mit twee henj vastgegrepe.
Natuurlijk hadde dees gesprekke same pas 20 jaor later motte zeen, maar ich bun bliej det veer nog same hubbe kinne kalle, janke en lache.
Same toelaeve nao ut moment van aafschied.
De leef waörd die veer taegenein oetsjproke, de sms-jes en momente same.
Eerlijke waörd, recht vanoet dien hert, in mien hert.
Dank je wel, det ich dien dochter mog zeen…

Kus Linda…

Het meest waardevolle verjaardagskedoo..

Op de dag van de crematie stond mijn kleutertje daar netjes te wezen in zijn witte bloesje en blazertje…
Tot oma opeens met de sjaal van opa aankwam.
Deze had opa nog aan Ruben willen geven.

Ik moest ervan huilen….

20130112-075712.jpg

Kan een afscheid perfect zijn?

Het échte afscheid was vandaag…
Voor mij was dat eigenlijk allang geweest, maar familie, vrienden en bekenden kregen hiervoor vandaag de gelegenheid.
In besloten kring.
En dat was dat fijn….

De kiendjes mochten hun mooie vliegertjes op de kist leggen..

20130109-173329.jpg

20130109-173346.jpg

Ze mochten allemaal een gekleurde gerbera op de kist leggen en wij een mooie roos.
Kaarsjes werden aangestoken en de dienst kon beginnen.
Wát een puurheid.
Wat een persoonlijk, práchtig afscheid.

Preciés zoals pap het had gewild…

Na de dienst mochten de kindjes elk een knop van de kist afdraaien als herinnering.
Zó mooi…

20130109-173932.jpg
De kiendjes lieten de ballonnen met hun kaartjes de lucht in…

20130109-173756.jpg

20130109-173810.jpg

20130109-174211.jpg

20130109-174229.jpg

Het afscheid was perféct.
Een ander woord kan ik er niet voor verzinnen…

Dag lieve pap/opa.
We gaan je enórm missen!!

Over jagen en kleuren..

Gisteren en vandaag was de jacht op harkjes en schepjes geopend dus.
Ga maar eens zoeken, zo nèt voor t seizoen..
Maar goed.
Uiteindelijk vond ik ze.
Er viel een last van mijn schouders.
Écht.

20130108-214246.jpg
Hoe blij kan een mens worden van een harkje en een schepje.
Geloof me.
Inténs gelukkig…

Vanavond samen eten met mam en broer & co..
Daarna tekenden de kiendjes op de deksel terwijl wij de dienst van morgen nog een doorspraken.
Het gaat zo mooi worden allemaal.
Ben er zo trots op.

Op een gegeven moment hebben we de spulletjes in de kist gedaan die we opa graag mee wilden geven.
Dat was heftig maar ik voélde pap gewoon glimmen van trots.
Wat doen we het goed.
Wat zijn we toch sterk samen..

Daarna ging de meest práchtige deksel op de kist en draaiden we samen de knoppen vast….

Klaar voor het állerlaatste afscheid morgen ..

20130108-220335.jpg

20130108-220347.jpg

20130108-220406.jpg

20130108-220414.jpg

Over hemeltuintjes …

Vergeef het me als ik alwéér over de liefste papa log.
Dat zal ook nog wel even zo blijven denk ik.
Het is ook allemaal zó apart wat we meemaken.
Hoe verdrietig de hele situatie ook is, het geeft me zóveel kracht.

Vandaag lag de rouwkaart al op de deurmat.
Dat was even slikken…dacht ik.
Maar nee. Het was zó mooi om te zien dat de foto én tekst daar stond te pronken.
Allemaal door pap zelf uitgezocht…

20130107-222643.jpg
Vandaag ging Ruben met zijn boek, knuffeltje, brief voor de juf én de uitnodigingen voor zijn kinderfeestje naar school … Want een dag na de crematie van opa wordt onze kleuter 5, en dat moét gewoon doorgaan natuurlijk.
Heel dubbel allemaal…

Olivier was gisteravond helemaal van de wap.
Hij wilde/kon niet slapen en brabbelde wat over oma “dietig” en opa “lapuh”…
Mijn moederhartje brak in stukjes.
Zie je wel…hoe klein ze ook zijn, ze voelen het zó goed aan!

Vanavond maakte we knutsels die ze op de kist mogen leggen.
En morgen mogen de kiendjes samen de binnenkant van de kistdeksel kleuren….
Dat zou mijn vader echt gewéldig hebben gevonden en de kindjes natuurlijk ook!

Nu moet ik alleen nog op zoek naar een schepje en harkje, want dát willen mijn jongens graag aan opa meegeven in de kist.

Kan hij mooi alle hemeltuintjes netjes bijhouden……