27 jaar….

27 jaar geleden, kuste ik deze knappe man voor het eerst. 

En na die kus kon iedereen vaak genoeg zijn Honda’tje over de Maasbrug aan horen komen. 

Deze man, de beste papa voor onze drie mannetjes. Wie had dát toen gedacht? Een Limburgs meisje met “eine Hollènjer” uit Utrecht.

We leerden ons kennen tijdens happy hour in ut Haöfke in Remunj. Daarna hoopte ik elke vrijdag een glimp van jou en je lange lokken op te vangen. 21 december 1992 ging ik met de bus naar je toe en vanaf die tijd waren we onafscheidelijk. 

Niet lang daarna ging ik op kamers en enkele jaren later verhuisde ik mijn boeltje een straat verderop en gingen we daar samenwonen. Eindelijk écht samen…

Na een paar jaar hadden we het daar wel een beetje gezien en gingen we op zoek naar ons eigen huisje, vooral eentje met een tuin! En dat huisje vonden we in Rooj. Om daar vervolgens, 8 jaar lang, élk vrij uurtje te klussen. Te bouwen en te werken aan ons eigen stulpje. 

Tijdens het uitgraven van de vloer in de woonkamer was ik zó moe en kwam ik erachter dat dat niet van het klussen was, maar dat ik zwanger was van ons eerste kindje!

Dat er daarna nóg twee broertjes bij zouden komen had ik nóóit durven dromen.

Ondanks dat ik in mijn hart altijd al een moeder was, vond ik de rol als ouder best lastig. En vooral om elkaar als ouder te leren kennen. Zit je wel met elkaar op 1 lijn? Ben je op elkaar afgestemd? Voor mij voelt het op deze manier goed, maar is dat voor de ander ook wel zo vanzelfsprekend? Elke keer maakten we samen nieuwe dingen mee. Lief en leed met elkaar….

27 jaar samen en tóch leren we elkaar elke dag weer nóg beter kennen. We zijn écht niet meer precies dezelfde personen als al die jaren geleden. 

Dat kan ook niet.

Tuurlijk zijn we allebei veranderd.

Samen leren we van elkaar.

Samen groeien we.

Samen.

Vooral dat ja!

SAMEN❤️….

PS… voor het hele romantische ontmoetingsverhaal. Klik HIER

.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *