Over hangende bomen en strenge mama’s

Ik was weer blij met die kleine prengel om me heen vandaag.
Vanmorgen rende ik weer het vaste half uurtje met buuv,
maar oei oei wat viel het tegen zeg.
Ik denk dat ik gewoon maar standaard op vrijdagavond moet gaan stappen,
want de dag erna gaat het rennen altijd super goed.
Ik zal er eens serieus over nadenken…
 
En verder kochten we bakstenen om de muur/schutting tussen buurman en
ons af te kunnen maken.
Een paar weken geleden liet ik me via marktplaats wat nep-veldbrandstenen aansmeren, waar ik me nog steeds heul kwaad over kan maken.
Maar goed, het kwaad is geschied.
Nu andere, goeie stenen, dus het gemetsel kan vorderen.
Ook fijn dat er nog behoorlijk wat cement op de recycle-stenen zat,
waardoor ik die 200 stenen wel zeker 3 x in mijn handen heb gehad.
Heul fijn…
Maar goed…bikkelen dat kan ik wel.
Of ik daar zin in had, was een andere vraag.
Ik deed het gewoon.
Samen gaat het altijd sneller dan alleen.
 
Verder “hielp” ik met het omzagen van een boom in het bosje.
Alleen trok ik blijkbaar niet hard genoeg aan het touw, waardoor de boom al de godganse dag in een andere boom hangt te hangen.
En we krijgen ‘m er niet uit!
Dus dat werd me weer even fijn in dank afgenomen…
Héérlijk, zo’n voel-jij-je-maar-lekker-schuldig-zaterdag!
 
Oh ja,
vanmiddag kreeg Ruben straf.
 
Hij rende al de hele tijd achter Bucks aan en gilde daarbij heel hard.
Ik werd er gek van, maar die arme Bucks wist helemaal niet waar
hij het zoeken moest.
En dat mag niet, Bucks pesten.
 
Dus zette Ruben z’n stoeltje op de gang en moest ie daar gaan zitten.
Eerst vond ie ’t nog grappig.
Toen hij aan mijn ogen zag dat ik het écht meende,
begon hij héél had te huilen.
De deur stond op een kier, maar hij bleef wél zitten.
En huilen dus.
Hopelijk maakt het strafstoeltje indruk…..
We zullen ’t zien…
Het gegil was in ieder geval gestopt.
En ik kreeg een dikke knuffel
Ik, de strenge mama…

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *