De vetdiedel van het Wooncenter

Ik zag bij Nicolekebolleke dat er in ieder bedrijf wel een vetkees werkt.
Toen ik dat las moest ik aan Sjra denken
Enkele jaren geleden, toen ik nóg jonger was en in de bloei van mijn leven,
werkte ik op de administratie van een “Wooncenter”.
Dat wooncenter dat mij (en nog wat collega’s) er opeens uit wilde werken en ze dit klauwen vol met geld heeft gekost en ik ze hier nog steeds dankbaar voor ben anders had ik nu nóóit ieder jaar ontelbaar veel vakantiedagen!
Maar dit laatste even terzijde…’t móest er even uit, merkte je het ook?
 
Goed, Sjra dus.
Sjra was de pr/marketing-man van dat Wooncenter.
Je zou zeggen: hèt visitekaartje van het bedrijf, maar nee
Sjra was vies.
Heel erg vies.
Zó vies, dat ie inderdaad naar het  zweet van 3 weken maanden,  járen geleden rook. Van die lange bruine harde kalknagels groeiden aan zijn groezelige handen.
Té goor gewoon.
En hij had een baard, zo’n lange krullerige baard, waar de chinees van 3maanden geleden opnieuw ontkiemde.
Maar hoe vies hij ook was, gelukkig had die baard wél 1 voordeel…het ving tactisch alle spreek-spetters op en absorbeerde deze in de gorigheid die erin woonde
 
Misschien niet zo heel gek, maar hij was vrijgezel, die Sjra
En iedereen vond ‘m vies en deed maar heel lelijk tegen ‘m
Alsof hij niet helemaal 100% was.
Maar in werkelijkheid was hij waarschijnlijk intelligenter dan wij allemaal bij mekaar!
 
En ik kreeg een beetje medelijden met d’n Sjra,
dus maakte ik af en toe eens een praatje met ‘m,
en merkte dat hij het niet gewend was dat iemand zich voor hem interesseerde.
Ik vroeg ‘m bijvoorbeeld hoe z’n weekend was en hij werd beetje bij beetje een beetje opener in z’n antwoorden.
Dat vond ik best prettig al had ik wel een extra fles deo in m’n ladekastje liggen en hield deze ongelogen wel 10 seconden ingedrukt als hij weer weg was
 
Op een dag kwam hij heel trots binnen
Hij had een nieuwe auto
Een Ford Ka.
Meteen door mij omgedoopt tot een Ford Sjra natuurlijk.
En wat was ie trots en moest ik er niet aan denken hoe het in dat bakje zou ruiken, na een dag in de volle zon te hebben gestaan.
Of hoe dat stuur zou aanvoelen en dat je handen vast zouden plakken bij de eerste bocht! Yèk
Tot nu toe, en daarna ook nog, heb ik alleen maar vrouwen in een Ford Ka zien rijden. Ik vind het nog steeds een typerende vrouwen-auto..
 
En toen, niet zo lang na het beëindigen van mijn flits-carrière in de meubel-branche, bereikte mij het trieste nieuws….
Sjra was niet meer…!
Dood in z’n huis gevonden geloof ik
Eenzaam en alleen..
De arme man
 
En zo zie je….ieder bedrijf heeft z’n eigen vetdiedel
Ken jij ook zo iemand??
 
 
 
 

Reacties

Anouk op 11-06-2009 12:20
Lekker Linda. Gezellig logje zo op de donderdag middag. Getver.
 
Maar… ik kan niet tegen eenzaamheid. Niet voor mezelf en al helemaal niet voor anderen. Word er zo triets van. No-one should be alone…
aapiedebruijn op 11-06-2009 12:42
@anouk: ja heerlijk hè? ik deed ook erg m’n best om zo gedetailleerd mogelijk te schrijven. *proest* Ik kan ook niet tegen eenzaamheid, maar er zijn zelfs mensen die alleen zijn, ook al hebben ze heel veel mensen om zich heen…
Nikrulke op 11-06-2009 14:17
Toch was ´onze´ Sjra heel lief….Toen Fransje Bauer eens in Roermond kwam, wilden wij graag zo´n MEGA-poster voor op kantoor. Daar hing heul Roermond toen vol mee. Hoewel Sjra liever een kist tomaten tegen die poster wilde gooien, heeft hij zo’n poster voor de dames van kantoor geregeld. Voor een zak drop…dat dan weer wel…Maar het is en blijft een triest verhaal…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *